Agnes Janich

Tak i nie

Tak, żałuję
miękkiego t
wibrującego r
g,
które się śmieje

Tak, żałuję
zrywanych kwiatów
nieprzetartych szlaków
czasem
żałuję, że żyję

Nie, nie żałuję
niepewności miłości
strachu przed sukcesem
że tylko
do siebie się śmiejesz

Nie, nie żałuję
znikania samouznania
ciała w kawalkach
ciepła
letniej wody
słów miałkich

Nie, nie żałuję,
że nie myślaleś,
co czynisz
nie mowiłeś,
co myślisz
i co czułeś,
nie wiesz.

Nie, nie żałuję
ciągłych pytań
o to
do siebie.

© 2003 - 2018 Agnes Janich